Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Ένας χρόνος Υπουργείο Ονείρων

Ὄνειρα κι ὄνειρα ἤρθανε
Στὰ γενέθλια τῶν γιασεμιῶν
Νύχτες καὶ νύχτες στὶς λευκὲς
Ἀϋπνίες τῶν κύκνων.
Ἡ δροσιά γεννιέται μές στά φύλλα
Ὄπως μές στόν απέραντο οὐρανό
Τό ξάστερο συναίσθημα



Αυτό το ξάστερο συναίσθημα που ευαγγελίζεται ο Ελύτης στο πρώτο από τα νυχτερινά επτάστιχα των Προσανατολισμών του, ήταν το ένσαρκο όνειρο που ένα χρόνο πριν, σαν σήμερα έκανε την εμφάνισή του στον διαδικτυακό κόσμο σας. Το όνειρο αυτό γεννήθηκε εφταμηνίτικο. Από τον Αύγουστο ως το Φλεβάρη κυοφορούνταν στην οθόνη σαν ιδέα, σαν προοπτική και σαν άθροισμα στιγμών που με τη λευκότητά τους μπορούν ή θα μπορούσαν να κάνουν τον ορίζοντά μας πιο φωτεινό.

Τα πράματα δεν ήσαν καθόλου εύκολα από την αρχή. Για να στηρίξει η ελπίδα το άπειρο των γενναίων προσδοκιών ένας δεν αρκεί. Είναι ή τραγικός μέσα στη μοναξιά του ή ανεπαρκής μέσα σε αυτή. Σε τούτη την προσπάθεια στάθηκαν δίπλα στο Υπουργείο ονείρων αρκετοί φίλοι. Αρκετοί προς τους οποίους οφείλω ένα εγκάρδιο ευχαριστώ. Ευχαριστώ για την υπομονή, για τη βοήθεια και την συμπόρευση. Ευχαριστώ όλους κι έναν έναν χωριστά για την αγάπη, για το κοινό βλέμμα, για το όποιο σχόλιο ή την όποια κριτική σε αναρτήσεις του Υπουργείου ονείρων. Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, για το μοίρασμα για την ελπίδα. Όλους κι έναν έναν ξεχωριστά. Το λέω και το εννοώ. Μέσα από την καρδιά μου!

Επιτρέψτε μου όμως να ευχαριστήσω ξεχωριστά τρεις ανθρώπους δίχως τη βοήθεια των οποίων το Υπουργείο ονείρων θα ήταν ακόμη ένα άγονο ιδεολόγημα, μια «χαρακιά πικρή στην άμμο που θα έσβηνε». Ο πρώτος από αυτούς είναι ο Πετρής, ο οποίος είναι ο πρώτος που άκουσε την επιθυμία μου και την υποστήριξε δίχως δεύτερη σκέψη. Το αποτέλεσμα το θεωρούσε δευτερεύον. Το σημαντικό είναι να κάνουμε αυτό, δίχως το οποίο δεν θα μπορούσαμε να ζούμε όπως θέλαμε έλεγε. Μαζί βρήκαμε το όνομα, μετά από πολλές σκέψεις. Το θεωρούσε προκλητικό για την συναισθηματική ευφυΐα του καθενός μας να είναι σε θέση να αντιληφθεί το τι μπορεί να σημαίνει ένα Υπουργείο ονείρων όταν με το άκουσμά του άλλοι θα σκεφτούν Υπουργεία με τύπους σαν τον Πάγκαλο ή τη Διαμαντοπούλου κι άλλοι θα θεωρήσουν παιδικό το πιο ιερό χρέος μας απέναντι στα όνειρά μας. Το πιο τρελό είναι πως ο Πετρής (ακόμη) δεν έχει σχολιάσει ούτε ένα άρθρο και παρ’ όλες τις «πιέσεις» μου, δε νομίζω να γράψει κάτι σύντομα. Όποτε πάντως γίνει αυτό, με όποιο ψευδώνυμο γράψει, θα το καταλάβετε αμέσως. Η ιδιαιτερότητα των σπάνια όμορφων ανθρώπων δεν μπορεί με τίποτε να κρυφτεί.

Το δεύτερο μεγάλο ευχαριστώ είναι για τον Βασίλη, δίχως την καθημερινή βοήθεια του οποίου το Υπουργείο ονείρων θα είχε εντελώς άλλη μορφή και ποιότητα. Νομίζω πως για την περίπτωση του Βασίλη θα ήταν πιο δίκαιο (και κυριολεκτώ γι’ αυτό) να αναγνωριστεί η προσφορά του σαν δημιουργού του blog. Τον ζαλίζω καθημερινά, τον βάζω να αναρτήσει τρελά πράγματα, τον ενοχλώ με λεπτομέρειες, κλέβω πολύ από το χρόνο του για να χρεωθεί ανυποψίαστα από όλους το αποτέλεσμα στον Υπουργό. Κι όμως (ως σήμερα τουλάχιστον) δεν μου έχει πει ένα όχι. Δε μου έχει αρνηθεί την παραμικρή βοήθεια, όσο ιδιοτροπία κι αν κρύβει αυτή. Ένας πολύτιμος φίλος, με όλη την ουσία της σχέσης, να κάνει τόσο απλά και πανάξια να φαίνεται το χρέος μου απέναντί του σαν συμπόρευση στο ίδιο όνειρο. Επιτρέψτε μου να τον αναγνωρίζουμε όλοι εφεξής ως «Υφυπουργό ονείρων». Είναι το λιγότερο που μπορώ να σκεφτώ απέναντι στην άκαρπη μα αληθινή προσπάθειά μου να εκφράσω τις ευχαριστίες μου για τη καθημερινή καταλυτική παρουσία του στη δημιουργία του blog.

Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Δημήτρη Αρκάδα που ήταν ο πρώτος από τους φίλους μου που μου εμπιστεύθηκε άρθρο του, συμμεριζόμενος τις αγωνίες και τις ελπίδες μου. Θέλει θάρρος και εμπιστοσύνη να εκφράζεις με έργα κι όχι με λόγια την αγάπη σου και την προσπάθειά σου για το όνειρο ενός άλλου, σε καιρούς αφιλίας ή κονσερβοποιημένων σχέσεων που ζητούν ανταλλάγματα ή εγγυήσεις πριν προσφέρουν οτιδήποτε. Ευχαριστώ για την υπέρβαση.

Ολοκληρώνοντας επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας τη γλυκύτητα από το αίσθημα πως, έστω και ατελώς και με πολλά λάθη συχνά, διακινδυνεύω να υπηρετώ τα όνειρά σας, ρίχνοντας απλά λίγο φως από ελπίδα, εκεί που όλα φαίνονται να είναι ερημιά. Και τα όνειρα που γίνονται ζωή, τα όνειρα που μέσα από τόσα και τόσα ταξίδια και ανθρώπινες περιπέτειες γίνονται ζωή, δε θα μας προδώσουν ποτέ.

Σας ευχαριστώ για το όνειρο! Σας ευχαριστώ για τη λύση στο αίνιγμα! ...«κι ἒχε στό νού σου ἒχε στο νού σου πάντοτε μ’ ακούς; Τό ἄχ πού βγάνει ὁ σκοτωμός τό ἄχ πού βγάν’ ἡ ἀγάπη...»

14 σχόλια:

filologina είπε...

Να τα εκατοστήσεις Υπουργείο ονείρων! Να παραμένεις το ίδιο δημιουργικό και ευχάριστο! Ένας χρόνος ευχάριστες εκπλήξεις και ποιότητα ξεχωριστή μέσα στο ίντερνετ.
Με συγκίνησες και με τις ευχαριστίες σου. Τις αποδέχομαι στο μέρος που με αφορούν (χιχι). Πρέπει να μας γνωρίσεις τον Υφυπουργό! Υφυπουργέ περιμένουμε άρθρο σου σύντομα! Του Πετρή που λες θα το καταλάβουμε. Για τον Δημήτρη τα λόγια περισσεύουν. Η διαδρομή του στο blog τα λέει όλα!
Χρόνια πολλά και πάλι με την ίδια ευχάριστη και ιδιαίτερη παρουσία!
Εγώ σε ευχαριστώ!!!

Τρίτο πρόσωπο είπε...

Έστω και με μια μέρα καθυστέρηση εύχομαι και εγώ Χρόνια πολλά στο Υπουργείο των ονείρων μας.
Έχω πολλή καιρό να γράψω σχόλιο αλλά παρακολουθώ πάντα το BLOG. Θα συμφωνήσω με την filologina πως οι ευχαριστίες είναι αμοιβαίες. Νομίζω πάνω από όλα δεν είναι μόνο η ποιότητα αλλά και η διαφορετικότητα αυτόύ του χώρου που το έχει κάνει τόσο αγαπητό σε όλους μας.
Χάρηκα και για τα πρόσωπα που ανέφερες. Τους ευχαριστώ και εγώ.

Ανώνυμος είπε...

Χρόνια πολλά!!! Να τα εκατοστήσεις υπουργείο ονείρων!!! Περιμένουμε τη τούρτα.

Ανώνυμος είπε...

Αν τα χίλια χρόνια είναι πολλά τα εκατό να είναι καλά και δημιουργικά. Συγχαρητήρια σε όλους του δημιουργούς του υπουργείου, συγχαρητήρια στον υπουργό για την επιλογή των σωστών ανθρώπων δίπλα του...συγχαρητήρια σε όλους εσάς. Ένα παράπονο μόνο θα εκφράσω στον υπουργό... η ζωή και η χαρά βρίσκονται σε μικρές στιγμές, σε ελάχιστα λεπτά κλεμένα από το 24ωρό μας που για κάποιες ψυχές σηματοδοτεί το δέσιμο μιας ζωής. Χρόνια πολλά.

Nick είπε...

Χρόνια πολλά στο υπουργείο των ονείρων μας!
Είσαι ένας υπουργός όνειρο. Όλοι μαζί ένα όνειρο. Ποολλές ευχαριστίες.

Ανώνυμος είπε...

Χρόνια πολλά και δημιουργικά σε όλους! Να τα χιλιάσει γιατί όχι;
Θέλω κείμενα και από τον υφυπουργό και τον Πετρή.

Υπουργός ονείρων είπε...

Ανώνυμε μπορείς να μου εξηγήσεις το προς εμένα παράπονο;"...η ζωή και η χαρά βρίσκονται σε μικρές στιγμές, σε ελάχιστα λεπτά κλεμένα από το 24ωρό μας που για κάποιες ψυχές σηματοδοτεί το δέσιμο μιας ζωής".
Πες μου για να μην υπάρχουν σκιές και παράπονα. Να το λύσουμε μαζί. Αν κάτι χρειαστεί να αλλάξω να το κάνω. Θα δεχτώ την παρατήρησή σου με αγάπη και διάθεση προόδου.

Volta είπε...

Μου φαίνεται το πήρα χαμπάρι τελευταία από όλους! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Υπουργείο των ονείρων μας! Να συντραφεύεις για αιώνες ακόμα τα πιο όμορφα όνειρά μας και να παραμένεις ο εφιάλτης της μιζέρειας του ίντερνετ.
Πολλά μπράβο και ευχαριστίες και στους συνεργάτες σου. Με συγκίνησες που τους ανέφερες για πρώτη φορά εκτός από τον Δημήτρη Αρκάδα που ήδη τον ξέρουμε.
Πάντα επιτυχίες!

Ανώνυμος είπε...

Να τα εκατοστήσεις. Να είσαι πάντα καλά και να δημιουργείς. Χαιρόμαστε που υπάρχεις

Ανώνυμος είπε...

Eκατομμύρια ευχές! Το υπουργείο ονείρων ομολογώ πως ξεπέρασε τις προσδοκίες μας. Πολλά μπράβο σε όλους τους συντελεστές του! Ελπίζω να συνεχίσει έτσι! Κια για να παραφράσω λίγο το σύνθημα των γηπέδων: "...είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό...". Πολλά φιλιά!!!

Ανώνυμος είπε...

Επειδή βλέπω πως ο προηγούμενος φίλος του Ολυμπιακού μίλησε με γηπεδικό σύνθημα θα παραφράσω και εγώ ένα σύνθημα της Liverpool εξαιρετικά αφιερωμένο στο Υπουργείο Ονείρων: Όπως λοιπόν λένε και οι φίλοι της Liverpool, "You'll never walk alone..." .
Χρόνια πολλά Υπουργείο ονείρων!!!!!!

ΥΓ. Πολλά προσωπικά συγχαρητήρια υπουργέ για την αναφορά σου στα παιδιά που σε βοηθούν. Εξαιρετική κίνηση που σε τιμάει ιδιαίτερα. Καλή συνέχεια!!!!!!

Ανώνυμος είπε...

Καλέ μου υπουργέ ούτε σκιές υπάρχουν, ούτε παράπονα, απλά καμία φορά σκεφτόμαστε "...τα λόγια που δεν είπαμε, στιγμές που δεν μοιραστήκαμε...ελάχιστες λεπτομέρειες που σχηματίζουν την ιστορία των ανθρωπίνων σχέσεων...Μη ρωτάς γιατί δεν το συνειδητοποιούμε έγκαιρα. Θέλει διορατικότητα, τόλμη και ίσως κάμποση τύχη..." την οποία εμείς ορίζουμε άρα η "μοίρα" του λαχνού είναι στο χέρι μας. Δυστυχώς αφήνουμε να περνάνε μέρες, βδομάδες, μήνες χωρίς να το κοιτάξουμε νομίζοντας ότι έχουμε χρόνο.

Υπουργός ονείρων είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο. Απόλυτο.
Αυτό που φανερώνει τόσο επιδεικτικά την ανεπάρκειά μας είναι κυρίως αυτή η αίσθηση (ή η αναισθησία του χρόνου) που αναφέρεις.
Και νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή απέναντι στη ζωή μας από αυτό το ξόδεμα. Από αυτή την μη εκτίμηση του χρόνου. Νομίζω πως εμείς ακριβώς για τη θνητότητά μας είναι που νιώθουμε κάποτε θεοί. Όταν σπάνια μετράμε αλλιώς το χρόνο, γεννώντας αθανασία.
Όσο μπορείς βοήθησέ με να μετρώ το χρόνο ΑΛΛΙΩΣ.

Ανώνυμος είπε...

Υπουργέ μου με μεγάλη μου χαρά να βοηθήσω γιατί μέσα από αυτή την διαδικασία θα βοηθηθώ και εγώ, με όλο το κόστος της χαράς ή της απογοήτευσης... Τουλάχιστον θα προσπαθήσω..