Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Τι είναι ο δάσκαλος;

Δεν έλεγα πως ήμουν τίποτα. Ήμουν κάτι περισσότερο από δάσκαλος. Και κάτι λιγότερο. Μέσα στην τάξη ενός λυκείου είσαι λοχίας εκπαιδευτής, ραβίνος, ένας ώμος για να κλάψει ο μαθητής, κέρβερος, τραγουδιστής, χαμηλού επιπέδου επιστήμονας, γραφιάς, διαιτητής, παλιάτσος, σύμβουλος, όργανο ελέγχου της ενδυματολογικής ευπρέπειας, διευθυντής ορχήστρας, απολογητής, φιλόσοφος, συνεργάτης, χορευτής κλακετών, πολιτικός, ψυχοθεραπευτής, οικειοθελές κορόιδο, τροχονόμος, παπάς, μητέρα-πατέρας-αδελφός-αδελφή-θεία-θείος, λογιστής, τιμητής, ψυχολόγος, η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Από το βιβλίο Ο Δάσκαλος, του Φρανκ Μακ Κορτ, εκδ. Scripta
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Παραμονή της Γέννησης

Αμήν αμήν λέγω, Κύριε,
συγχώρησε την αδυναμία μου,
χώρον χάρισε στην αδυναμία μου, Κύριε,
με την αδυναμία μου να χωρέσω στην έκκληση
της ψυχής μου. Συγχώρεσε
την σκληρή κατάπτωση,
της σκληρότητας ψυχρής την κατάσταση,
της στείρας ψυχρότητας την κατάκτηση,
της σκληρότατης πτώσης τη στάση,
της ψυχής τη στειρότητα.

Εκείνος που δεν γεννά, δεν γεννάται,
δεν αναγεννάται ποτέ, Κύριε,
της Γέννησης «σκήνωσον εν εμοί»,
ο την Σάρραν και την Ελισσάβετ
γονίμους διδάξας, προς δόξαν σου αιώνιαν.

Από τα «Ποιήματα» της Ζωής Καρέλλη, από τις «Εκδόσεις των φίλων»
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Άλλη μια μέρα

Ολόκληρη η ανάρτηση...

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Ο δάσκαλος της χρονιάς

Προέλευση: www.logospellas.gr

«Αυτοί που δίνουν καλή εκπαίδευση στα παιδιά, πρέπει να τιμώνται περισσότερο από εκείνους που τα γέννησαν, γιατί οι γονείς τους έδωσαν μόνο τη ζωή, οι παιδαγωγοί όμως την ικανότητα να ζουν καλά», έλεγε ο Αριστοτέλης και αυτό ισχύει στο ακέραιο για τον Γιώργο Χρυσοστομάκη, τον δάσκαλο του 3ου Δημοτικού Σχολείου Γιαννιτσών, ο οποίος συγκλόνισε το Πανελλήνιο, αφού έτρεξε στο Μαραθώνιο της Αθήνας μαζί με τον μαθητή του, σπρώχνοντας το αναπηρικό του αμαξίδιο.

Ο κ. Χρυσοστομάκης, χρόνια μέλος του δρομικού κινήματος, μίλησε για τον Μαραθώνιο στους μαθητές του σχολείου του κατά τη διάρκεια της Ημέρας Πανελλήνιου Σχολικού Αθλητισμού κι εκεί ο μικρός Βαγγέλης, μαθητής της ΣΤ΄ τάξης που αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άθλημα που κερδίζει συνεχώς όλο και περισσότερους οπαδούς.

«Η απόφαση ήταν κοινή. Εκείνη τη μέρα είχα προτείνει στο σχολείο να τιμήσουμε τον Βαγγέλη για την αγάπη που δείχνει στον αθλητισμό, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, όπως και έγινε και ανακοινώσαμε στα παιδιά ότι θα τρέχαμε οι δυο μας στο Μαραθώνιο των Γιαννιτσών το 2017», λέει στο star.gr ο Γ. Χρυσοστομάκης.

Επειδή όμως περνούσαν οι μέρες και η ομάδα Μαραθωνίου των Γιαννιτσών θα κατέβαινε στην Αθήνα ο δάσκαλος πρότεινε στον Βαγγέλη να τρέξουν μαζί στα 10 χλμ. «Ο Βαγγέλης είναι άριστος μαθητής, πολύ δραστήριος, μαθαίνει ντραμς, πηγαίνει κολυμβητήριο… του αρέσει να ζει. Είναι πολύ κοινωνικός, όλα τα παιδιά του σχολείου τον αγαπούν, τον προσέχουν, τον σέβονται και τον εκτιμούν. Η τάξη του είναι από τις καλύτερες που έχω γνωρίσει στα 17 χρόνια υπηρεσίας μου στα σχολεία», συνεχίζει ο κ. Χρυστοστομάκης.

Δάσκαλος και μαθητής αποφασίζουν λοιπόν να τρέξουν στο Μαραθώνιο της Αθήνας και ξεκινά η προπόνηση. Οι δυο τους έκαναν κάποια δρομολόγια στα Γιαννιτσά και στην ομάδα μπήκε κι ένας ακόμα μαθητής της Α΄ Γυμνασίου, ο Δ. Τσιρίδης ο οποίος και στη διαδρομή των 10 χλμ. ξεκούραζε τον κ. Χρυσοστομάκη, ώστε να πιει λίγο νερό και να ξεκουράσει τα χέρια του. Οι τρεις… σωματοφύλακες λοιπόν ξεκίνησαν τη διαδρομή τους και μοιράστηκαν μια εμπειρία που θα μείνει αξέχαστη σε όλους.

«Από την αρχή της κούρσας ο κόσμος μας ενθάρρυνε και μας έδινε κουράγιο. Μου έπιαναν το χέρι, χάιδευαν το κεφάλι του Βαγγέλη, του φιλούσαν τα χέρια… ζήσαμε πολύ συγκινητικές στιγμές», λέει ο κ. Χρυσοστομάκης και προσθέτει: «Τα συναισθήματα ήταν πρωτόγνωρα. Αυτά που παίρνω εγώ από τον Βαγγέλη είναι πολύ περισσότερα από όσα δίνω. Το παιδί ήταν σε όλη τη διαδρομή χαμογελαστό, μου έδινε κουράγιο για να συνεχίσω, μου ζητούσε να πηγαίνω πιο σιγά για να απολαύσει τη διαδρομή. Μέχρι σήμερα άλλωστε δεν έχει βγάλει από το λαιμό του το μετάλλιο». Η υποδοχή δε όταν επέστρεψαν στα Γιαννιτσά ήταν πανηγυρική. Όλο το σχολείο τους καλωσόρισε με χειροκροτήματα και οι συμμαθητές του περίμεναν στη σειρά για να τον κάνουν βόλτα με το καροτσάκι του.

Στο πλευρό του Βαγγέλη σε όλο αυτό το ταξίδι εκτός από τον δάσκαλό του ήταν και ο φύλακας άγγελός του, η μητέρα του, η οποία περήφανη παρακολούθησε το μεγάλο κατόρθωμα των δυο τους. Άλλωστε σ’ εκείνη αφιέρωσε ο μικρός τον τερματισμό του, φορώντας τόσο εκείνος, όσο και ο δάσκαλός του μια μπλούζα πάνω στην οποία είχε γράψει το εξής μήνυμα: «Μαμά σ’ ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα και συνεχίζεις να κάνεις κάθε μέρα. Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είσαι πάντα γερή, δυνατή και να μου χαμογελάς. Σ’ αγαπώ πολύ. Βαγγέλης – Γιώργος».

Το επόμενο ραντεβού των δυο τους είναι στο Μαραθώνιο της Βέροιας, στις 11 – 12 Δεκεμβρίου, όπου θα τρέξουν 14 χλμ. «Βρήκα στο πρόσωπο του Βαγγέλη έναν συνοδοιπόρο στο Μαραθώνιο. Έζησα μαζί του μοναδικές στιγμές και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό», λέει.
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Θεολογία και Ψυχιατρική σε διάλογο

Όσες φορές διαβάζω το συγκεκριμένο βιβλίο ολοένα ανακαλύπτω νέα θησαυρίσματα. Πρόκειται για την έκδοση των πρακτικών (Ιανουάριος 1999) μιας ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1994 στη Θήβα από την Μητρόπολη της περιοχής.

Το βιβλίο κατά καιρούς δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις αλλά και ιδιαίτερα κολακευτικές κριτικές. Η όλη δυσκολία του εγχειρήματος υπήρξε η γεφύρωση των δύο χώρων, θεολογίας και ψυχιατρικής, μέσα από μια ιδιαίτερα φιλότιμη προσπάθεια ανθρώπων από τον χώρο της επιστήμης και της εκκλησίας. Ο διάλογος οδήγησε σε σημαντικά συμπεράσματα και εκλαΐκευση πολλών σημαντικών γνώσεων και από τους δυο χώρους. Εφόσον και οι δυο υπηρετούν τον άνθρωπο είναι άστοχο να μιλάμε για διαμετρικές αντιθέσεις μολονότι βέβαια ο τρόπος προσέγγισης και ερμηνείας πολλών δεδομένων της ανθρώπινης περιπέτειας είναι σαφώς διακριτός.

Δεν θα πρέπει βέβαια να λησμονούμε πως στο συγκεκριμένο έργο προσφέρεται με χαρακτηριστικά καταληπτό τρόπο η έννοια του προσώπου στον χώρο της θεολογίας, μέσα από την διατύπωση του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα, μια προσέγγιση που πλέον διεκδικεί την ταυτότητα του κλασσικού. Σε αρκετά σημεία ωστόσο η γλώσσα του κειμένου έχει ορισμένες επιστημονικές ορολογίες και διατυπώσεις από τον χώρο της ψυχιατρικής που μπορούν να παρακολουθήσουν ευκολότερα οι επιστήμονες του χώρου.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου παρατίθενται και οι συνεδριάσεις της ολομέλειας των ομάδων που παρακολούθησαν τις αρχικές εισηγήσεις. Εκεί εκφράζονται απλοί ομιλητές μέσα από τις προσωπικές τους εμπειρίες μεγεθύνοντας το εύρος των βιωματικών αποκαλύψεων για τον αναγνώστη. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως το ύφος του κειμένου μεταφέρει αρκετές πτυχές από τον εκκλησιαστικό χώρο, πιθανότατα γιατί η ημερίδα υλοποιήθηκε υπό την ευθύνη της Μητρόπολης Θηβών με εισηγητές που είχαν λίγο ή πολύ σχέση με τον εκκλησιαστικό χώρο.

Θα ήταν σίγουρα σφάλμα εάν δεν σημειώναμε την σημαντική διαφοροποίηση των δυο προσεγγίσεων όπως αναφέρονται στο βιβλίο. Έτσι λοιπόν, μολονότι και οι δυο χώροι υποστηρίζουν την ανθρώπινη παρουσία, η θεολογία ενσωματώνει σε αυτή την προσέγγιση και τον Θεό κάνοντας λόγο για Θεανθρωποκεντρικό προσανατολισμό, κάτι που αδυνατεί να εξηγήσει επιστημονικά ο χώρος της ψυχοθεραπείας. Εάν οι δυο χώροι εξακολουθήσουν να πορεύονται με παράλληλους υπεροπτικούς μονολόγους τα αποτελέσματα θα είναι φτωχά. Εάν δεχτούμε πως ο ένας χώρος μπορεί πρώτα να ακούσει κι έπειτα να συνδιαλαγεί γόνιμα με τον άλλον, υπάρχει ελπίδα να βγουν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για τον σκοπό που υπηρετούν.

Η «Θεολογία και Ψυχιατρική σε διάλογο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ο περίπατος

Κάτι επικίνδυνα κομμάτια χάος είν' η ψυχή μου
που έκοψε με τα δόντια του ο Θεός

άλλοι τα τριγυρίζουν πάνω σε σανίδια
τα δείχνουν
τα πουλάνε
τ' αγοράζουν

εγώ δεν τα πουλώ

οι άνθρωποι
τα κοιτάζουν
με ρωτάνε
άλλοι γελάνε
άλλοι προσπερνάνε

εγώ δεν τα πουλώ

Από τα "ποιήματα" του Μίλτου Σαχτούρη, εκδόσεις Κέδρος
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Διευκρίνιση

Έπαψαν να σε εξαπατούν, όχι να σ' αγαπάνε, κι εσύ πονάς σαν να έπαψαν να σ' αγαπάνε.

Από τις Φωνές του Αντόνιο Πόρτσια, εκδόσεις Ίνδικτος Ολόκληρη η ανάρτηση...

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Η αρχή της αρχής

Τέλη καλοκαιριού, αρχές φθινοπώρου, όταν ο κάθε συνειδητοποιημένος ηλιοκαμένος θερινός εκδρομέας, εγκαταλείπει την παραθαλάσσια ραστώνη κι επιστρέφει στη βάση του, αρχίζει το γνωστό σενάριο. Αυτή η στιγμή άλλωστε δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας επίλογος κι ένας πρόλογος συνάμα. Ο επίλογος του καλοκαιριού και ο πρόλογος του φθινοπώρου, όλης της επόμενης χρονιάς που μετριέται ως την έλευση του επόμενου καλοκαιριού.

Ο επίλογος περιλαμβάνει ενθουσιώδεις περιγραφές από καλοκαιρινές αποδράσεις σε καταγάλανα νερά κάποιου ελληνικού νησιού, κάποιας πασαλειμμένης επίσκεψης σε τουριστικό θέρετρο του εξωτερικού, κοσμοπολίτικα συναπαντήματα και νοσταλγικές ερημικές περιγραφές. Όλα αυτά πλαισιωμένα από αμέτρητες ηλεκτρονικές φωτογραφίες, ελέω της κινητής ευκολίας, που βέβαια βλέπονται ανάλογα αδιάφορα ή μισοβαριεστημένα από τον όποιον θεατή που για λόγους ευγένειας και δήθεν έκπληξης δηλώνει τουλάχιστον εντυπωσιασμένος. Οι φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλουτίζουν από τα μονόχνωτα επαναλαμβανόμενα copy paste σχόλια θαυμασμού για το θεόσταλτο δώρο της καλοκαιρινής απόδρασης. Ένα πάρε δώσε ματαιοδοξίας και χαμηλής αυτοεκτίμησης για όσους ζητιανεύουν το νόημα που τους λείπει.

Κι έπειτα έρχονται τα δύσκολα. Ή καλύτερα τα λιγότερα δύσκολα. Η στιγμή που καλείσαι να φτιάξεις το πλάνο για το επόμενο της χρονιάς, αυτής που μετριέται ως τις επόμενες διακοπές. Αναπροσαρμόζεις πράγματα, εκτιμάς περασμένα, οργανώνεις σχέδια, βλέπεις τον εαυτό σου πως εκτός από το πλούσιο μαύρισμα έχει προσθέσει και πολλή αυτοπεποίθηση για νέες ουσιαστικές αλλαγές. Είχες σίγουρα περισσότερο χρόνο να εκτιμήσεις κάποια πρόσωπα και πράγματα μακριά από την πίεση της καθημερινής ρουτίνας και της βιοτικής μέριμνας. Έβαλες τον εαυτό σου, τον ξεκούραστο κάτω από την καλοκαιρινή ομπρέλα εαυτό σου, απέναντι, τον ρώτησες τι θέλει και τι όχι, τι κρατά και τι αφήνει, πού να πάει και με ποιους, ποιος είναι ο δρόμος, ποια η πορεία και ποια η αξία στο κάθε τι. Τώρα είναι η εποχή, αυτή η καλοκαιρινή ανάπαυλα έδωσε όλες τις απαραίτητες ευκαιρίες για ορθή αξιολόγηση και ιεράρχηση του μελλοντικού πλάνου. Επιτέλους ήρθε η εποχή για μια νέα αρχή! Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, τώρα έφτασε η στιγμή να αλλάξουν όλα, θα τα αλλάξω όλα, θα γίνει η αρχή της νέας μου αρχής!

Η απάντηση είναι απλή. Πολύ απλή. Η αρχή της αρχής είναι πως… δεν υπάρχει αρχή. Όσες φορές στη ζωή μου προσπάθησα, ή δοκίμασα να πείσω τον εαυτό μου, να κάνει μια νέα αρχή διαπίστωσα πως δεν ήμουν παρά σε κάποιο σημείο ενός δρόμου το πρώτο βήμα του οποίου είχα κάνει πριν πολύ καιρό αν όχι χρόνια. Κι αυτός ο εαυτός μου δεν ήταν παρά αυτός που δεν βγήκε από μέσα μου ποτέ, ο γνώριμος ή ο καλά κρυμμένος εγώ με όλα τα σπάνια δώρα ή και τα τραύματα, τις ευχάριστες ή άσχημες αναμνήσεις κι εμπειρίες. Αυτός που σχεδίαζα όλο το καλοκαίρι να γίνω μέσα από μικρές και μεγάλες αποφάσεις, μικρά και μεγάλα σχέδια δεν ήταν παρά ο κρυμμένος μου εαυτός που συνόδευε κάθε μου βήμα έως τώρα. Δεν υπάρχει νέα αρχή. Απλά νέο βήμα στον ίδιο δρόμο. Ο δρόμος είναι ο ίδιος, η κατεύθυνση αλλάζει.

Δεν έγινες νέος άνθρωπος επειδή πήρες μια ή χίλιες αποφάσεις. Νέος άνθρωπος γίνεσαι μέσα από πράξεις, από μια διαδρομή, όχι από μια ή χιλιάδες σκέψεις. Υπάρχουν αναρίθμητοι παράγοντες που έχουν δημιουργήσει τον σημερινό μου χαρακτήρα. Είναι αδύνατον να εξαφανιστούν ή να προσποιηθώ πως τους ξεπέρασα για να κάνω μια οποιαδήποτε νέα αρχή. Στην ουσία απλά τους διαχειρίζομαι διαφορετικά, δίχως να παραβλέπω την ύπαρξή τους. Είναι για παράδειγμα να ξεχνάμε το παιδί που κάποτε υπήρξαμε όλοι μας πιστεύοντας πως γεννηθήκαμε ώριμοι και κάνοντας μια ζωή το σωστό ή το καλύτερο. Δεν φυτρώσαμε, κάποτε γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε κι οι ρυτίδες στο μέτωπο και στην καρδιά δεν είναι παρά τα παράσημα του χρόνου για το δικαίωμα περήφανα να πορεύεσαι από κάτι μικρό σε κάτι σπουδαιότερο.

Σε αυτό τον πρόλογο της νέας περιόδου υποσχέθηκα κι εγώ στον εαυτό μου να κάνω πράξεις παρά σχέδια. Να δώσω μορφή σε ό,τι μπορεί να εκφραστεί. Κι από τα χίλια ας γίνει το ένα, αυτό που μπόρεσα, αυτό που προσπάθησα, αυτό που δοκίμασα, ακόμη κι η αποτυχία ένα μισοτελειωμένο έργο είναι, μια παρ’ ολίγον επιτυχία. Σημασία δεν έχει να ονειρεύεσαι τον ουρανό με τ’ άστρα. Σημασία έχει να τον κρατάς στα χέρια σου, δίπλα σου, μέσα σου, γύρω σου. Να γίνεσαι ό,τι καλύτερο μπορείς γιατί απλά δεν μπορείς να γίνεις κάτι παραπάνω από τις πράξεις σου. Όλα τα άλλα είναι όμορφα σχέδια, αισιόδοξες υποσχέσεις, ελπιδοφόρα μυστικά αλλά δεν βελτιώνουν την πραγματικότητά σου παρά μόνο την φαντασία και την φυγή σου.

Η λογική θα αποτελεί αιωνίως τον πρώτης σειράς βοηθό για να βάλεις τα πράγματα στη θέση τους. Πίσω από τις μεγαλεπήβολες αποφάσεις δημιούργησε ένα τίμιο διάλογο με τον εαυτό σου, όχι αυτόν που θα γεννηθεί αύριο, αυτόν που σε συνοδεύει όλα αυτά τα χρόνια στον ίδιο δρόμο εκ γενετής, για όλα αυτά που θες να κρατήσεις ή να αλλάξεις. Αυτό που ονομάζουμε νέα αρχή ίσως δεν είναι τίποτε άλλο παρά άλλη μια μέρα στην ιστορία των χρόνων μας. Δεν μπορώ να τα κάνω όλα κι ούτε θα τα κάνω. Θα κάνω ό,τι μπορώ κι αν μπορέσω. Γι’ αυτό λοιπόν με τη βοήθεια της λογικής και του καλού σχεδιασμού, βάζοντας τα πράγματα επί τάπητος, ας συνεχίσω το βάδισμα στον απίστευτα δύσκολο κι απερίγραπτα όμορφο δρόμο που αποκαλούμε ζωή.

Το καλοκαίρι έφυγε. Οι αποφάσεις είναι εδώ. Για να φτιαχτούν σωστά πριν γίνουν πράξη. Η ζωή θα αποδείξει πόσες από αυτές θα τις χωρέσει. Η αρχή παραμένει το ήμισυ του παντός επειδή το άλλο μισό το συναντάμε κάθε φορά στον εαυτό που ήμασταν χθες. Δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. Τον συναντάμε κάθε μέρα με άλλο βλέμμα. Όχι λόγια λοιπόν, δεν έχει σημασία. Η αρχή της αρχής είναι πως δεν υπάρχει αρχή!
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου

Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριά ὡς τή θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες πιό μακριά ὡς τή θύμηση
Ἔλυτρα χρυσά του Αὐγούστου στόν μεσημεριάτικο ὕπνο
Μέ φύκια ἤ ὄστρακα. Κι ἐκεῖνο τό σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, πού διαβάζει ἀκόμη στήν εἰρήνη
τοῦ κόλπου τῶν νερῶν Ἔχει ὁ Θεός

Περάσανε τά χρόνια φύλλα ἤ βότσαλα
Θυμᾶμαι τά παιδόπουλα, τούς ναῦτες πού ἔφευγαν
Βάφοντας τά πανιά σάν τήν καρδιά τους
Τραγουδοῦσαν τά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα
Κι εἶχαν ζωγραφιστούς βοριάδες μές στά στήθια.

Από τους Προσανατολισμούς του Οδυσσέα Ελύτη, εκδόσεις Ίκαρος
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Παντοτινές δεκαεφτά Ιουλίου

Τώρα πού ὁ νοῦς ἀπαγορεύεται καί οἱ ὧρες δέ γυρίζουν
Ἀπό κῆπο σέ κῆπο ἡ σκέψη μου
Δειλή σάν τριανταφυλλιά πρωτάρα
Ποῦ ἁρπάζεται ἀπ' τά κάγκελα
Δοκιμάζει ἀπαρχῆς ν' ἁρμόσει πάλι
Μέ σταγόνων σφῆνες λαμπερῶν
Τά παμπάλαια πράσινα καί τά χρυσά κεῖνα πού μέσα μας
Ἔχουν παντοτινές δεκαεφτά Ἰουλίου
Ν' ἀκουστεῖ καί πάλι τῆς Ἁγίας Μαρίνας τό νερό στίς πέτρες
Ὁ ὕπνος πού μυρίζει ζευγάρι ἀγκαλιασμένο
Ἡ φωνή
            μία φωνή σάν τῆς Μητέρας
Καί ξανά ξυπόλυτη νά βγεῖ νά περπατήσει
Πάνω στίς πλάκες τοῦ Μεσολογγιοῦ ἡ Ἐλευθερία
Ἔτσι καθώς τήν ἐχαιρέτησε γιά λόγου μας -καλή του ἡ ὥρα-
Ὁ ποιητής καί κάναμε ἀπό τότε Ἀνάστα

Από τους «Προσανατολισμούς» του Οδυσσέα Ελύτη, εκδόσεις Ίκαρος
Ολόκληρη η ανάρτηση...