Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Ευγνωμοσύνη

Πιστεύεις στα όνειρα;
— Πάει καιρός που δεν τα πιστεύω.
Κι εγώ απ' τ' όνειρο έχω ξυπνήσει
και πατώ στέρεα στη γη.
Κι όμως!

Και τι απέγινε ο ονειροκρίτης που σου χάρισα;
— Είναι πολύς καιρός που άνοιξα, καλέ μου,
το θυμητάρι εκείνο για τελευταία φορά.
Δεν κέρδισα, η έρμη, τίποτα στη ζωή,
εκτός μόνο από θλίψη.
Και λίγα δάκρυα από πάνω.
Κι όμως!

Και τι λεν γι' αυτό οι ποιητές;
— Αυτοί λεν μόνο ψέματα!
Ήξερα έναν.
Ποτέ δεν έβλεπε τίποτα στον ύπνο του,
πάντα σχεδόν κοιμότανε σαν ψόφιος.
Όμως όταν ξυπνούσε το πρωί
κι έβαζε τις παντόφλες του,
διηγόταν ένα εξαίσιο όνειρο.

Εγώ κοιμάμαι άσχημα αρκετά
κι όταν με παίρνει ο ύπνος,
βρίσκομαι σ' ένα περιβάλλον αλλόκοτο τελείως.
Κάποτε με τρομάζει
και στην καλύτερη περίπτωση δεν είναι ευχάριστο.
Ποτέ στον ύπνο μου δεν περπάτησα
ανάμεσα σε ρόδα.
Κι όμως!

Παρ' όλα αυτά ευγνωμονώ τη νύχτα
για τις σπάνιες στιγμές
που μέσα στη σιωπή της και μέσα στο σκοτάδι της
συναντώ τους νεκρούς
που αγάπησα στη ζωή μου.

Από τη «Γλυκειά συμφορά της ποίησης» του Jaroslav Seifert, εκδόσεις Ποταμός
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Συγχώρα με, Αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω

Ἤξερες νὰ δίνεσαι ἀγάπη μου...
Δινόσουνα ὁλάκερη
καὶ δὲν κράταγες γιὰ τὸν ἑαυτό σου
παρὰ μόνο τὴν ἔγνοια
ἂν ὁλάκερη ἔχεις δοθεῖ...
Ὅλα μπορούσανε νὰ γίνουνε
στὸν κόσμο ἀγάπη μου
τότε πού μου χαμογελοῦσες...
Γιατί πρὶν μπεῖς
ἀκόμα στὴ ζωή μου
εἶχες πολὺ ζήσει μέσα στὰ ὄνειρά μου
ἀγαπημένη μου..
Μὰ καὶ τί νὰ πεῖ κανείς...
Ὅταν ὁ κόσμος εἶναι τόσο φωτεινὸς
καὶ τὰ μάτια σου τόσο μεγάλα...
Στὴν πιὸ μικρὴ στιγμὴ μαζί σου
ἔζησα ὅλη τη ζωή...
Θὰ ξαναβρεθοῦμε μία μέρα
καὶ τότε ὅλα τὰ βράδια
κι ὅλα τὰ τραγούδια θάναι δικά μας...
Θάθελα νὰ φωνάξω τ'ὀνομά σου,ἀγάπη,
μ' ὅλη μου τὴ δύναμη...
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποῦ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο,
καμιὰ ἐλπίδα νὰ μὴ πεθάνει...
Θέ μου πόσο ἦταν ὄμορφη
σὰν ἕνα φωτισμένο δέντρο
μία παλιὰ νύχτα τῶν Χριστουγέννων
Συχώρα μέ, ἀγάπη μου,
ποῦ ζοῦσα πρὶν νὰ σὲ γνωρίσω...
Μισῶ τὰ μάτια μου,
ποῦ πιὰ δὲν καθρεφτίζουν τὸ χαμόγελό σου...
Θὰ σ' ἀκούω σὰν τὸν τυφλὸ ποὺ κλαίει,
ἀκούγοντας μακριὰ τὴ βουὴ μίας μεγάλης γιορτῆς
σ' ἀναζητάω σὰν τὸν τυφλό,
ποῦ ψάχνει νὰ βρεῖ τὸ πόμολο τῆς πόρτας
σ'ἕνα σπίτι που' πιάσε φωτιά,
ἅ, γιὰ νὰ γεννηθεῖς ἐσὺ
κι ἐγὼ γιὰ νὰ σὲ συναντήσω
γὶ αὐτὸ ἔγινε ὁ κόσμος...
Κι ἐσύ, ἀγαπημένη, ὅταν μὲ διώχνεις,
κλείνεις ἔξω ἀπ' τὴν πόρτα σου
ἕναν ὁλάκερο πικραμένο κόσμο...
Κι ὅταν δὲν πεθαίνει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον,
εἴμαστε κιόλας νεκροί...
Ἂν βροῦν ἕναν ἄνθρωπο νεκρὸ
ἔξω ἀπ' τὴν πόρτα σου,
ἐσὺ θὰ ξέρεις,
πῶς πέθανε σφαγμένος
ἀπ' τὰ μαχαίρια τοῦ φιλιοῦ,
ποῦ ὀνειρευότανε γιὰ σένα...
Ποδοπάτησε μέ,
νὰ ἔχω τουλάχιστον τὴν εὐτυχία
νὰ μ'ἀγγίζεις...

Από τα Ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη, εκδόσεις Κέδρος
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Αντικαταπληκτικά

Βάδιζα προς το σπίτι σιγοτραγουδώντας τους στίχους του Παυλίδη από το Αντικαταπληκτικά. Ο σημερινός αγιασμός ήταν μαρτύριο. Ο παπάς άργησε μια ώρα, ο διευθυντής φλυαρούσε χωρίς να τον ακούει κανένας, οι καθηγητές σώνει και καλά να μας δώσουν βιβλία, αύριο πεντάωρο. Καταπληκτικά!

Φέτος που θα πάω στην Τρίτη Λυκείου νιώθω επιτέλους πως θα ελευθερωθώ από την τυραννία των βασανιστικών σχολικών χρόνων. Επιτέλους στο τέλος του χρόνου θα αρχίσει η ζωή μου, χωρίς άγχος, χωρίς πίεση χωρίς έγνοιες και σκοτούρες. Καταπληκτικά!

Η τελευταία χρονιά στο σχολείο θα είναι μέσα στο κέφι αφού εδώ θα χαλαρώνω από το διάβασμα του φροντιστηρίου, εδώ θα περνάω τις ώρες μου ανάμεσα σε επαγγελματίες καθηγητές και αδιάφορους συμμαθητές. Θα πάμε και πενταήμερη, θα ξεδώσω, θα πιω, μπορεί και να πάω με καμία, θα καπνίσω, τη σημασία έχει πού θα πάμε; Παντού είναι τρέλα στην πενταήμερη και φέτος είναι η χρονιά μου. Καταπληκτικά!

Τελευταία τάξη, τελευταίος αγιασμός. Ως το τέλος αυτής της χρονιάς θα γίνω σαΐνι στο σκονάκι, στην αδιαφορία, στη καταστροφή και στη καλοπέραση. Για σεβασμό και αρχές δε μιλώ. Θα με περάσουν για βλάκα. Ο μπαμπάς λέει πως άμα δουλέψω και βελτιώσω αυτά τα προσόντα θα ανέβω πολύ ψηλά στην κοινωνία και δε θα δυσκολευτεί να με βάλει μετά στη θέση που του έταξε ο βουλευτής που ψηφίζει. Καταπληκτικά!

Γιατί να κάνω πως διαβάζω φέτος; Τώρα με θυμήθηκαν όλοι; Τώρα μου λένε πως πρέπει να βάλω τα δυνατά μου, να νιώσω σημαντικός, να πληρώνω στα ιδιαίτερα και στα φροντιστήρια για να μου λένε επί πληρωμή πως αξίζω, να μου μάθουν τα πάντα εκτός από τη ζωή που αξίζει να ζω, να με κάνουν στο τέλος επιτυχόντα δίχως να μου έχουν μάθει τι σημαίνει επιτυχία. Θα γίνω φοιτητής. Αρκεί να γράψω και 0,9. Καταπληκτικά!

Φέτος είναι η τελευταία χρονιά που θα δω τους καθηγητές μου. Αυτούς που κάθε χρόνο με έκαναν να νιώθω χάρη που με περνάνε στην επόμενη τάξη, αυτούς που ποτέ δεν μου μίλησαν με χαμόγελο, ποτέ δεν έδειξαν την καρδιά τους, ποτέ δεν διακινδύνεψαν το παραμικρό για να γίνω καλύτερος σαν άνθρωπος. Στα μάτια τους ήμουν μόνο ένας κακός μαθητής, το πρόβλημα της τάξης. Τίποτε άλλο. Αδιαφορούσαν για όλα τα δικά μου εκτός από τη κακή μου βαθμολογία. Τελευταία φορά που τους βλέπω. Καταπληκτικά!

Αυτή τη χρονιά θα ξαναμπώ σε αίθουσες με λίγους μαθητές, θα έχω ικανότατους δασκάλους, όλα τα τεχνολογικά μέσα θα κάνουν την εκπαίδευσή μου ποιοτικότερη, δε θα χρειαστεί να ξεπαραδιάζονται οι δικοί μου στα φροντιστήρια, δεν θα έχω καταλήψεις, αποχές, απεργίες. Είμαι ευλογημένος! Ζω στον εκπαιδευτικό Παράδεισο της Ευρώπης. Καταπληκτικά!

Στη ζωή κάποια πράματα τελειώνουν το ίδιο άσχημα όσο αρχίζουν κι άλλα αρχίζουν ενώ ξέρεις ήδη το τέλος. Ανάποδα. Καλή αρχή! Σε όλα τα καταπληκτικά του εκπαιδευτικού μας συστήματος η ευχή είναι μία: καλή αντικαταπληκτική αρχή!
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Τι έμαθα κοντά σου...

Ολόκληρη η ανάρτηση...