Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Διάλογος ανάμεσα σε μένα και μένα

Σοῦ εἶπα:
- Λύγισα.
Καὶ εἶπες:
- Μὴ θλίβεσαι.
Ἀπογοητεύσου ἥσυχα.
Ἤρεμα δέξου νὰ κοιτᾷς
σταματημένο τὸ ρολόι.
Λογικὰ ἀπελπίσου
πῶς δὲν εἶναι ξεκούρδιστο,
ὅτι ἔτσι δουλεύει ὁ δικός σου χρόνος.
Κι ἂν αἴφνης τύχει
νὰ σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μὴ ριψοκινδυνέψεις νὰ χαρεῖς.
Ἡ κίνηση αὐτὴ δὲν θά ῾ναι χρόνος.
Θά ῾ναι κάποιων ἐλπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή,
νηφάλια αὐτοεκθρονίσου
ἀπὸ τὰ χίλια σου παράθυρα..
Γιὰ ἕνα μήπως τ᾿ ἄνοιξες.
Κι αὐτοξεχάσου εὔχαρις.
Ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς,
γιὰ τὰ φθινόπωρα, τὰ κύκνεια,
τὶς μνῆμες, ὑδροροὲς τῶν ἐρώτων,
τὴν ἀλληλοκτονία τῶν ὠρῶν,
τῶν ἀγαλμάτων τὴν φερεγγυότητα,
ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς
γι᾿ ἀνθρώπους ποὺ σιγὰ-σιγὰ λυγίζουν,
τὸ εἶπες.

Από τα Ποιήματα της Κικής Δημουλά, εκδόσεις Ίκαρος
Ολόκληρη η ανάρτηση...

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Τα θραύσματα

Τα θραύσματα τα διασκορπιζόμενα ασπλάχνως
Στις οδούς και τις ρύμες της υφηλίου οικουμένης
Πατούμενα υπό πάντων ως μη όντα
Συλλέγονται και συντίθενται ευλαβώς
Από χέρια ικανά μαΐστορος σε μορφές ψηφιδωτές
Κάλλους αφθίτου
-Συνειρμική μετάβαση στο μυστήριο του σπόρου του σίτου
Που πρέπει πρώτα να πέσει και να αποθάνει εις την γην
Για να αποφέρει καρπόν αγλαόν και χρυσένδυτον-
Στο σκοτάδι της πιο βαθειάς νύχτας κυοφορείται
Κρυφίως η πλησμονή του φωτός
Όπως σαφώς μαρτυρείται στα ευμεγέθη μάτια
Των νοσταλγών της Ογδόης Ημέρας
Των ευαγγελιζομένων επ’ ελπίδι
Ότι η ζωή θα ανατείλει τρισένδοξη
Εκ της κοιλίας του μνήματος.

Τα «θραύσματα» είναι ποίημα του Κωνσταντίνου Μπιμπή
Ολόκληρη η ανάρτηση...